NK Treinreizen laat student van 'beste' kant zien

Ik was er stiekem al een beetje bang voor maar tegelijkertijd heb ik altijd voorgenomen om vertrouwen te hebben.

We hebben het hier uiteraard over de mede-studenten die vandaag in protest wilden komen tegen de plannen van de NS om in overleg met onderwijs instellingen de roosters aan te passen zodat studenten minder in de spits hoeven te reizen en dus de treinen minder vol zijn voor de mensen die wel tijdens de spits naar werk en/of school moeten reizen. Uiteraard betekend dit dat studenten tot later (lees in de avond) les kunnen hebben en natuurlijk zijn ze het niet eens met een maatregel die het al zo ontzettend relaxte studenten leven net iets minder relaxt maakt.

Ik als soort van student was niet van plan om mee te doen aan deze actie. Dat heeft niet te maken met de beslissing van de NS, want die vind ik ook nogal absurd. Zeker als je bedenkt dat ze eerst treinen afschrijven om vervolgens de door hunzelf gecreeerde problemen op deze manier trachten op te lossen. Nee, ik doe niet mee omdat ik allereerst met het dalvrij abbonnement uberhaupt niet in de spits mag reizen (dit was het enige betaalbare abbonnement na het verlopen van OV) ik moet ook gewoon aanwezig zijn op mijn thesis bedrijf.

De studenten, die 25.000 mensen die allemaal op Facebook aangaven mee te gaan doen en ook de 45.000 'misschien' klikkers lieten zich van hun beste kant zien door vooral niet te komen opdagen.

Tekenend voor de huidige student. Willen dat je serieus genomen word door de generatie boven ons, een actie opzetten om je mening te laten horen en dan vervolgens niet komen opdagen..

Nou ik hoop dat jullie allemaal tot 's avonds laat college hebben in de toekomst. Als je een actie als deze niet eens kan uitvoeren dan verdien je ook niet om serieus genomen te worden als groep!

Van injuryprone naar GOD

Waarom leven wij als mensen zo in het NU? Waarom is alles wat nu gebeurd zo veel meer aanwezig dan iets wat gisteren gebeurd is?

Ik stoor mij hier zo ontzettend erg aan.. SOMS

In het jaar 2011-2012 mede door het feit dat de LA Lakers zo slecht waren ga je naast je eigen team naar andere teams kijken en in mijn geval had ik altijd plezier van het kijken van wedstrijden van OKC en GSW. Vooral laatstgenoemde.. Was altijd fan van Monta Ellis (en zijn speelstijl) en met nu mijn favoriete commentator als coach was het vaak een genot om naar te kijken. Dat was overigens het jaar dat Stephen Curry in zijn 3e seizoen zat en een van mijn favoriete spelers Klay Thompson in zijn eerste seizoen zat (doordat zijn vader bij de Lakers heeft gespeeld). Geloof mij dat dit jaar Stephen Curry niks bijzonders was en ja, Klay Thompson had hogere gemiddeldes dan Steph.

Ik was een van de weinig mensen die snapte waarom ze een geblesseerde Bogut ruilden voor hun sterspeler op dat moment Monta Ellis (hij was tenslotte al een van de beste verdedigende centers in de NBA) en ook ik snapte dat een 23 jarige Steph en een 21 jarige Klay best de rol van Monta wel zouden kunnen overnemen. Overigens niet onbelangrijk om deze trade echt in een goed licht te zetten, de starting center van de Warriors was Andris Biedrins. Ook hij heeft ooit 3 goede wedstrijden gespeeld. Eerlijk gezegd dacht ik op dat moment eigenlijk dat Klay die rol zou opvullen, over Stephen had ik namelijk geen hoge mening. Hoewel hij leuke dingen deed miste hij dat jaar meer dan 50 wedstrijden en de aard van zijn blessure (enkel) gaf mij het gevoel dat hij wellicht een carrière ging hebben met veel blessures.

Je hebt dan dus een core van Steph - Klay - Bogut waarvan er 2 bijna het gehele seizoen miste (Steph en Bogut). Toch wonnen ze met een bunch of nobodies nog 23 games onder Mark Jackson. Ik was eerlijk benieuwd wat dit team healthy konden doen. 2012 en 2013 werden er 47 en 51 wedstrijden gewonnen. Zowel Klay als Steph speelde goed al zat ik eerlijk gezegd te wachten op het moment dat Steph weer geblesseerd zou raken, dit gebeurde uiteraard niet en een nieuw team was geboren. Natuurlijk hadden veel fans nog geen moment omgekeken naar een Steph Curry of de Golden State Warriors maar dat maakte niet uit. Ze speelden frivool en deden het eigenlijk voor het grootste gedeelte zonder echte inside presence. Hun beste inside speler in die hele periode was David Lee (die overigens toen nog vrij aardig was!).

Nu, 2 jaar later zijn de Warriors het beste team in basketbal en kunnen ze historie schrijven. Nee, ook ik had nooit verwacht dat ze zo ver zouden komen maar met goed management en goede drafting konden ze toevoegen aan de core die ze al hadden (Green & Barnes), als je hieraan een All-star als Iguodala kan toevoegen (vergeet niet dat dit de sterspeler van de 76ers was, de speler waarvoor de 76ers Iverson traden zodat Iggy de nieuwe ster kon zijn). Ook had ik nooit verwacht dat Stephen Curry zou transformeren in Chef Curry en de dingen zou gaan doen die hij het laatste 1,5 jaar heeft laten zien. Weinig mensen hadden dit verwacht.. Althans.. Ik hoor mensen nu over de scouting reports van Curry praten.. over hoe iedereen het fout had.. Maar geloof mij als je daadwerkelijk toen GSW basketbal keek dan had ook jij dit niet verwacht.. Blessures, een rol achter Ellis, het overschaduwd worden door Klay op momenten waren allemaal factoren waardoor dit niet in de lijn der verwachtingen lag. Dus nee kom niet met het argument dat jij dit wel verwacht had..

Deste mooier is het dat een unselfish (althans zo lijkt het) super schutter als Curry kan uitgroeien tot een ultieme ster, in minder dan 2 jaar tijd. Echt ik geniet hier met volle teugen van.. Ik geniet met volle teugen van de quest van de Golden State warriors om een legendarisch record naar beneden te halen en eerlijk gezegd hoop ik ergens dat ze het gaan halen. In de tussentijd ben ik niet alleen fan van de speelstijl van Klay Thompson, inmiddels heeft Curry mij ook verwonnen, maar vooral de emotie van teamgenoot Draymond Green doet het hem voor mij. Het is een genot om naar te kijken. (vele malen beter dan het afscheidsseizoen van Kobe, ik die dit zegt is alles zeggend).

Echter heeft dit zijn keerzijde..

Stephen Curry is goed, heel goed, fenomenaal goed zelfs de afgelopen 1,5 seizoen. Don't ever get that wrong. Maar blijkbaar is 1,5 seizoen ook goed genoeg om het beste seizoen ooit te hebben, de 2e beste speler ooit te worden (volgens 2K in dit geval), de beste speler in de NBA te zijn, en een top 10 speler all-time te worden. 1,5 seizoen..

Ik zie spelers als Tim Duncan, Kevin Garnett, Vince Carter, Kobe Bryant, Allen Iverson, Paul Pierce, Dirk Nowitzki 12-18 jaar hard werken om iets te bereiken, kampioenschappen te winnen en in veel discussies zal de helft van dit lijstje niet in de HoF komen, niet in de top-20 beste spelers allertijden staan en eerlijk gezegd ben ik het met sommige van die discussiepunten helemaal eens hoor. 16 jaar lang ben ik al fan van de Los Angeles Lakers en in het specifiek Kobe Bryant en altijd zijn er twee discussies geweest. 1. Is hij beter dan Jordan (of kan hij in elk geval meer winnen) en 2. Kan hij de All-time leader in punten worden (en waar staat hij dan op de all-time list). Kobe heeft heel veel records gebroken, kampioenschappen gewonnen en ons in elk geval 17 hele goede jaren gegeven. 

Die discussies werden natuurlijk allemaal iets minder relevant toen ene LeBron James in de NBA kwam. Alleen om die rede al mag je een speler niet! Als winnaar (een mentaliteit die ik gelukkig/helaas heb) kun je niet duimen voor je vijanden en dat was James voor Kobe. Om diezelfde rede ben ik ook nooit fan geweest van Steve Nash, Tim Duncan etc. omdat ze een bedreiging vormde voor mijn favoriet. Overigens moet je het niet fan zijn van een speler niet verwarren met haten want ik ben duidelijk onder de indruk van LeBron, ik weet hoe goed deze jongen al jaren is en weet met vrijwel zekerheid te zeggen dat hij in elke categorie (behalve winnen) beter zal zijn dan Kobe als het eind dan eindelijk komt voor King James. Veel van mijn kritiek komt dan ook door zijn gedrag, niet prestaties.. maar ik dwaal af! LeBron heeft 5 finales op rij gehaald (ookal is het de East, still impressive) 2 titels, 4 MVP's en in elke statistische categorie doet hij mee, zelfs in jaren als deze als hij er blijkbaar niet zoveel moeite voor doet. LeBron is zeker een top-10 speler OOIT, de beste speler van de laatste 10 jaar etc. Zo kan ik ook een case maken voor de andere opgenoemde spelers maar je snapt mijn punt..

Stephen Curry heeft met 1,5 seizoen dit allemaal ongedaan gemaakt. 1,5 seizoen goed spelen.. Zet dit eens af tegen 17 jaar goed spelen in het geval van Kobe en 13 jaar goed spelen in het jaar van LeBron. 1,5 jaar is genoeg om Stephen Curry boven alle legendes van de afgelopen 10 jaar te plaatsen. Genoeg om Curry in 1 adem te noemen met Jordan.

Wat heeft Curry precies gepresteerd? Hij speelt in een team wat tot perfectie om hem heen gebouwd is, is de GM van de Warriors dan ook de beste GM allertijden? Nee, maar zonder grappen. Curry speelt hoe je het ook wend of keert met de 2e beste schutter uit de NBA, 4 van de waarschijnlijk 20 beste verdedigers in de NBA die allemaal op Bogut na ook nog een heel flexibel zijn (lees: kunnen meer dan 3 posities verdedigen). Ze hebben in dat team 8 spelers die potentieel voor andere teams kunnen en zouden starten. Hun 13e speler krijgt nu minuten bij een ander team, dit terwijl hij voor Golden State nog geen wedstrijd gespeeld heeft. Je gelooft niet wat ik zeg? Want uiteraard is dit hele seizoen allemaal de verdienste van Curry en van niemand anders.. Niet van Kerr, niet van de GM, niet van de verdedigende kwaliteiten van zijn teamgenoten etc. 

De statistieken dat de Warriors MET Curry dit seizoen zullen uitkomen op een record van 75-7 wat onmiddelijk het beste seizoen OOIT zou zijn. Groot gedeelte de verdienste van Curry natuurlijk maar volgens diegene die zeggen dat dit ALLEMAAL door Curry komt schrikt om te zien dat de Warriors volgens de statistieken in een seizoen ZONDER Curry toch op 57 wins zouden uitkomen. In de meeste seizoenen toch genoeg om 1e in de NBA te worden.

Onthou dit goed! Ik probeer hierin niet Curry onderuit te halen. Tegendeel. Ik probeer alle casual fans die niet verder dan namen en statistieken kijken onderuit te halen. De Golden State Warriors zijn een case waarin ze in 5 jaar tijd van slecht en directieloos naar geweldig en historisch goed kan gaan door de goede moves te maken, vertrouwen te hebben en natuurlijk een hele flinke dosis geluk want je kunt niet verwachten dat je 20 moves maakt en ze alle 20 goed uitpakken en toch is dat wat lijkt de gebeuren bij de Warriors, alles valt goed uit. Zie onderaan het team van 2011. Dan snap je wat ik bedoel :).

Vanuit mijn mening is Curry de aanvallende motor van de Golden State Warriors, de beste speler van de Warriors en zonder twijfel zou hij unaniem de MVP moeten winnen, ookal speelt hij geen enkele wedstrijd meer dit jaar. Echter blijft het daar bij voor mij.. Als ik voor 1 seizoen een Franchise zou moeten beginnen dan zou ik nog steeds altijd LeBron kiezen omdat je weet dat hij waar dan ook het maximale uit een team haalt (en ver komt). Zou ik een heel team mogen kiezen dan word het uiteraard de Warriors. Mocht Curry ook nog 60% van zijn niveau kunnen doortrekken voor de komende 5 jaar, samen met 60% van het succes wat hij tot nu toe had dan maakt hij een goede kans om meerdere kampioenschappen te winnen, de HOF te halen en wellicht een van de beste spelers ooit te worden, echter zal ik dit niet na 1,5 goed seizoen al vergeven.. Anderhalf seizoen..

En ja, ik ben ervan overtuigd dat 80% van jullie bij het horen van Curry en die eerder genoemde legendes dat 80% voor Curry kiest, dat 80% Curry de beste speler vind, dat 80% vind dat Curry de grootste is.. na 1,5 jaar..

Ps. Hoelang zou het duren voor de eerste keer het woord hater langs komt..

WHITE PRIVILEGE

Witte privilege, of te wel white privilege.. Hoe kom ik erbij?

Nou dat is wellicht al een verhaaltje op zichzelf. Het begint namelijk al in Januari bij het maken van goede voornemens om precies te zijn. Net als elk ander persoon had ook ik een lijstje met dingen die ik "graag" anders zou willen zien in 2016 dan dat ik ze in 2015 deed. Dit is eigenlijk nogal logisch als je uit een (te lange) burn-out komt en na bijna 2 jaar binnen te hebben gezeten en met mijzelf bezig te zijn geweest. Ik had als voornemen dat ik dingen wil gaan doen die IK leuk vind. Opzich niet zo'n heel gek voornemen maar toch wel als je dieper gaat kijken. Ik kwam namelijk tot het besef dat ik te vaak dingen doe die ik opzich wel leuk vind maar tegelijkertijd niet geweldig vind en daardoor houd ik geen tijd over voor de dingen die ik echt graag zou willen doen. Althans zo leek het.

Als 2e voornemen had ik mijzelf voorgenomen dat ik meer nieuwe dingen zou gaan doen, dingen die ik hiervoor nog nooit gedaan had. Die 2 dingen kwamen uiteindelijk gisteren soort van samen in wit privilege. Op Facebook volg ik een hele leuke jonge dame die zich hard inzet voor zaken als vluchtelingen, gelijke behandeling etc en stiekem ben ik haar gaan volgen omdat ik vaak haar standpunten erg interessant vind. Zo zag ik op een dag op Facebook voorbij komen dat ze geinteresseerd was in het Mediacafe: White privilege.

Nou weet ik sinds het invullen van een persoonlijkheidstest (16 personalities) dat mijn persoonlijkheid gebasseerd is op het beginnen van discussies en het verdedigen van verschillende standpunten waarbij ik eigenlijk nooit stilgestaan had dat ik dit stiekem ook gewoon heel erg leuk vind om te doen. Om deze rede leek dit de ideale manier om eens iets nieuws te proberen en ook gelijk mee te doen aan een debat over een onderwerp waar ik me vaak afzijdig van houd, vaak de draak mee steek maar toch er middenin zit. Jou zou natuurlijk niet denken dat een blank ogende jongeman met de achternaam Kaas vaak last heeft van problemen (heb ik ook niet) maar met een Surinaams-Nederlandse achtergrond merk je toch gauw dat je voor de donkere gemeenschap als blank gezien word terwijl de blanke-Nederlandse gemeenschap je als donker ziet, met andere woorden hoor je nergens bij..

Dan nu over het debat! Want dat is uiteraard waar deze blog over zou gaan, toch vond ik het nodig om even wat achtergrond informatie te geven zodat sommige van de dingen die ik straks zal gaan zeggen wellicht duidelijk zijn.

Het debat ging dus over WHITE PRIVILEGE wat eigenlijk het volgende inhoud:

Het debat bestond uit 5 panelleden (waarvan er 1 uiteindelijk af moest zeggen door ziekte) en een moderator die de discussie zou moeten leiden. Hiernaast was er een publiek van zo'n 300-350 man waarbij ik nogal snel mijzelf op de gedachte betrapte: "Er zitten hier nog best wat blanke mensen". Ik denk dat in het publiek tegen mijn eigen verwachting in de verhouding blank-donker (sorry voor deze onmenselijke termen) 50-50 was. In het panel was de verhouding duidelijk anders, namelijk 4-1. (wederom als we kijken naar aan welke kant van de denkbeeldige lijn ze staan).

De moderator van het gesprek was Bahram Sadeghi en de uiteindelijk 4 panelleden waren de volgende:

Waar ik op hoopte voordat ik het debat in ging waren de volgende vragen:

• wat zijn mogelijke oplossingen voor dit probleem? 
• Hoe kunnen we dit probleem aanpakken? 
• Hoe kunnen we met dit probleem omgaan?

Helaas nam het debat vanaf de eerste seconde al een andere wending. De moderator van het debat was in zijn benadering van het onderwerp nogal biased wat inhoud dat je continue zag aan welke kant hij stond in het debat en daarop ook de vragen richtte en tevens het gesprek stuurde. Erg jammer vind ik want in mijn ogen hoort een moderator ten alle tijden vanuit een neutraal oogpunt de discussie te leiden en er voor zorg te dragen dat iedereen voldoende aan het woord is en voldoende zijn mening kan delen. 

Dit gebeurde helaas niet altijd.. mede door de richting waarop de moderator het gesprek continue stuurde. Omdat we maar 2 uur de tijd hadden om dit hele onderwerp door te spitten en het debat begon met de vraag "wat is white privilege?" waren we al zeker 30-45 minuten kwijt aan het bespreken van die vraag, een vraag die overigens in mijn ogen irrelevant is aangezien wij allemaal daar zitten omdat we of in aanraking zijn gekomen met het witte privilege of erover gehoord hebben. In elk geval is er bij de groep mensen die aanwezig was die avond de bewustwording er al dus waarom zouden we dan dit fenomeen nog moeten bespreken? (en dan ook vooral of het bestaat of niet..)

Doordat we dit onderwerp eerst aansneden bleef er hierna nog maar weinig tijd over voor het echte debat en dat merkte je de rest van de avond. Dat de verdeling niet helemaal goed was merkte je ook duidelijk in mijn ogen. Gertjan van Schoonhoven, de chef van de Elsevier was het enige "blanke" panellid en bij elk argument wat hij maakte werd hij onmiddelijk door 2,3 of zelfs 4 mensen aangevallen op zijn standpunt, of hetgeen wat hij net verteld had. Dit resulteerde in het feit dat Gert Jan eigenlijk de hele avond enkel bezig is geweest om keer op keer opnieuw 1 standpunt uit te leggen. 

Ik had graag meer "blanke" panel leden gezien puur omdat ik benieuwd ben hoe die ernaar kijken (want het zijn toch de mensen die voordelen van dit privilege ondervinden). Echter heb ik dit helaas de hele avond niet kunnen horen van Meneer Schoonhoven omdat hij hiervoor gewoonweg de ruimte niet kreeg. Zelf zal hij ook vast ergens tijdens het debat gedacht hebben: "waar ben ik aan begonnen". Je zag gewoon dat hij halverwege het debat eigenlijk al de moed om het gesprek aan te gaan verloren had, veelal omdat hij enkel 1 standpunt aan het verdedigen/uitleggen was wat niet eens zo'n heel interessant standpunt was over het aannemen van donkere mensen tov blanke mensen waarop hij zei dat hij op kwaliteiten aannam en nooit op huidskleur (foute move..). Ik had vanuit die gedachte te doen met hem, wat hij de rest van de avond ook zei, er werd vervolgens een soort van drie tegen een discussie die je uiteraard nooit kunt winnen maar het belangrijkste is dat hij vaak niet eens de kans kreeg zijn standpunt goed toe te lichten. 

Ook bij de andere panel leden gebeurde dit, keer op keer werd er terug gekomen op 1 statement die dat panellid gemaakt had (in dit geval vooral Izz Ad-in) en telkens moest hij het opnieuw gaan uitleggen wat er uiteindelijk voor zorgde dat we in deze discussie, in dit debat helemaal niet op de belangrijke vragen uitkwamen.

Het meest storende voor mij in elk geval was dat we met een publiek zaten waar echt hele intelligente mensen tussen zaten met hele goede vragen, standpunten en opmerkingen maar dat we door tijdgebrek en door de hevige discussies tussen panelleden eigenlijk niet aan toe kwamen. Tegen het einde van het debat verwoorde een van de mensen in het publiek het eigenlijk het allerbest toen haar een microfoon voor gehouden werd: "Bedankt dat wij ook eens aan het woord mogen". 

Wat een leuk en zeer interessant debat was (want dat was het echt wel hoor!) had nog veel beter kunnen zijn als het (in mijn ogen) beter geleid werd. We hadden 4 fantastische panelleden met elk hun eigen standpunten en ervaringen in de samenleving met white privilege en een publiek wat met gerichte en goede vragen kwam en toch bleven we te veel hangen in de fase waarin we het probleem (de witte privilege) proberen aan te wijzen. Jammer..

Wat ik wel echt MOET zeggen is dat ik er sinds gisteren wel een soort van held bij heb! Mounir Samuel. Een NEDERLANDER met Egyptische 2e nationaliteit (zeg ik het zo goed Mounir? ;)) die Christelijk van geloof is. Daarnaast is hij geboren als vrouw en gaat nu door het leven als man. Hij gaf het zelf al aan maar als je groepen mensen hebt die onderdrukt worden dan valt hij in alle groepen, TEGELIJK. Hoe hij vecht voor zijn idealen, zich niks aantrekt van wat mensen denken over hem en over het algemeen gewoon in het leven staat (want ik kan me alleen maar voorstellen hoeveel discriminatie op verschillende gronden hij meemaakt) is bewonderingswaardig en dapper te noemen. Voor mij persoonlijk was het 2 uur kunnen meemaken wat zijn standpunten waren, hoe hij dacht over dingen het hoogtepunt van de avond. Zo zie je maar weer dat hoe erg de "wereld", "de maatschappij" tegen je is uiteindelijk jij degene bent die maakt van je leven wat je ervan wilt maken en again, ik kan me enkel voorstellen hoe moeilijk dat zal zijn geweest! Diep maar dan ook diep respect!

Als laatste kanttekening wil ik toch zeggen dat je waarschijnlijk denkt, wat een negativeling.. wat loopt hij te zeiken. Uiteindelijk was het een hele leerzame en gezellige avond (vooral ook het gesprek wat ik gevoerd heb met de heer naast mij!) waar in mijn ogen nog veel meer in had gezeten wat er helaas door mindere moderatie in mijn ogen niet altijd uit is gekomen. Natuurlijk is het ook gewoon heel moeilijk om binnen 2 uur zo'n beladen en groot onderwerp helemaal door te spitten maar dat is dan weer voer voor later voor de organisatie. 

In elk geval heb ik een hele leuke avond gehad en ook de discussie nadat de avond afgelopen was, was zeker de moeite waard!