Het einde van het seizoen is geweest en de awards gaan bijna uitgedeeld worden! Natuurlijk hebben we de NBA awards, maar er zou iets mis zijn als we voor onze groep niet ook een stel leuke awards hebben!
Zo hebben ik en Amauri al een aantal awards bedacht, maar natuurlijk aan jullie om hier nog een aantal extra awards aan toe te voegen!! Geef je suggesties op de post in de groep.
MVP - Most valuable poster
DPOY - Debating player of the year
"the grandpa award" - the one that always prefers the past over the present
"The politician" - the one that always changes sides in an argument
"the hater" - does everything to hate on a player
"the bandwagoner" - switches teams often
"Rookie of the year" - best poster under 18
"Most irritating poster" - Speaks for itself
"Executive of the year" - the one that always talks about management (Tim Rosier)
"Coach of the year" - the one that always talks about team chemistry (Tim Rosier)
Scoring champ - the most frequently poster (Patrick Kaas)
Biggest BS award - Person who posts the most uninteresting posts
zaterdag 16 april 2016
vrijdag 15 april 2016
Mijn liefde voor StayOkay
Ik zal een jaar of zeven a acht geweest zijn toen ik mijn eerste StayOkay van de binnenkant mocht bekijken.
Het was de bedoeling om een fietstocht van een aantal weken rond het IJsselmeer te maken. Met alle vestigingen van StayOkay slechts 30 a 40 kilometer uit elkaar was al snel besloten dat de Nederlandse jeugdherberg centrale zoals toen nog de naam luidde de beste optie was. Helaas kwam het eigenlijk nooit zover, het rondje IJsselmeer is namelijk nooit afgemaakt. Afhankelijk van hoe je er naar kijkt ook nooit echt begonnen.
De eerste dag van onze twee weken durende trip zou eindigen in de NJHC vestiging van Apeldoorn, zo'n 45 kilometer vanaf ons huis, echter kwamen we nooit aan op de plaats bestemming. Ik herinner het mij nog zo goed voor de geest te halen. We fietsten met zware bepakking ter hoogte van de Julianatoren in Apeldoorn, nog slechts een paar kilometer van de jeugdherberg af. Wie wel eens in Apeldoorn komt weet dat de weg daar lekker glooiend is en tevens een prachtig uitzicht heeft. Om met een volbepakte fiets niet al te veel moeite te doen om de heuveltjes op te komen probeerde in vooral zo hard mogelijk naar beneden te gaan, daarnaast wilde ik op elk heuveltje eerder beneden te zijn dan mijn vader. Het eerste heuveltje gingen wij 35, de tweede was dit al 40 en het allerlaatste wat ik mij herinner is dat ik 46 km per uur ging. Hierna gingen alle lichten uit en het eerste wat ik mijzelf hierna kan herinneren is de dokters die de schade aan het opnemen waren.
Hoewel ik de hele tijd bij bewustzijn ben geweest waren het toch mijn ouders die achteraf aan mij moesten vertellen wat er precies gebeurd was. Eigenlijk spreekt het al voor zich en kun je het wel raden, maar ik was dus met een behoorlijke snelheid op de eerste dag van onze vakantie onderuit gegaan en lag inmiddels in het ziekenhuis van Apeldoorn. Hier zou ik twee a drie dagen blijven voordat ik met een gebroken arm, gebroken jukbeen en een hele lading schaafwonden naar huis mocht. VAKANTIE OVER.
Om de vakantiepret niet te drukken gingen wij 2 weken later, na een goed herstel alsnog op vakantie. Dit keer geen rondje IJsselmeer, maar in plaats daarvan twee weken Terschelling. Uiteraard in het NJHC. Deze vakantie beviel zo ontzettend goed dat we in totaal drie jaar op rij terugkwamen om onze zomervakantie te vieren op het mooie Terschelling. Mijn liefde voor StayOkay begon hier.
Hierna heb ik omdat ik het zo leuk vond gesolliciteerd bij het StayOkay in Soest, helaas werd ik daar niet aangenomen omdat ik nog iets te jong was. Wel bleef ik vakanties naar verschillende StayOkay vestigingen maken. Twee keer ging ik op basketbal kamp van de NBB in StayOkay Elst, tevens twee keer zeilkamp in StayOkay Grou. De combinatie van het vertrouwde en huiselijke gevoel bij alle StayOkay's liet mij snel thuisvoelen.
Na deze zeven jaren zomervakantie bij StayOkay verdween het een periode naar de achtergrond, totdat ik afgelopen November op zoek ging naar een afstudeerstage. Ik zag een vacature als stagiair binnen StayOkay (niet als afstudeerstage) en was direct wild. Het probleem was dus dat het een "gewone" stage betrof, geen afstudeeropdracht. Ik had mij al voorgenomen, ik moet deze functie koste wat kost hebben en om die rede stelde ik voor om zowel 40 uur stage te lopen en daarnaast mijn Thesis opdracht te vervullen bij StayOkay (waar ook 40 uur per week voor staat). Nu achteraf, kan ik zeggen dat hoewel het heel veel werkdruk, goed plannen en gewoonweg heel hard werken het allemaal in orde is gekomen en ik al mijn werk tot nu toe ruim op tijd af heb.
Bij mijn aanstelling binnen StayOkay kreeg ik een medewerkers pas, die mij korting zou geven wanneer ik verbleef bij een van de lokaties van StayOkay. Je weet natuurlijk al wat ik toen onmiddellijk dacht?
Het is 16 jaar geleden dat ik voor het laatst voet zette op Terschelling, een eiland waar ik stiekem nog steeds hele goede herinneringen bij heb. Hoe zou het zijn om die herinneringen te herbeleven? Zou ik de dingen die ik toen leuk vond, nog steeds leuk vinden? Of zou ik ze wellicht anders beleven nu ik 27 ben ten opzichte van het 11 jarige knulletje?
Het plan was al snel gemaakt! Ik zou mijn nichtje, die in april vijf werd een weekend Terschelling met het hele gezin cadeau doen. Niet alleen leuk om zelf terug te zijn met mijn ouders en zus (want die waren er allen ook al 16 jaar niet meer geweest) maar ook heel leuk om te zien hoe mijn vijf- en driejarige nichtjes het zouden gaan ervaren.
Afgelopen weekend was het dan zover! Op naar Terschelling.
Natuurlijk moet je eerst 2 uur reizen om in de haven van Harlingen te komen, iedereen die kinderen heeft zal weten dat dat altijd een hele leuke bezigheid is ;). Na 5 minuten kwam de eerste "zijn we er al bijna" al. Hierna moesten we nog 2 uur op de boot zitten, maar dat was uiteraard wel heel erg leuk want beide kinderen hadden nog nooit op een boot gezeten. Bij aankomst op Terschelling viel mijn mond open. Niet alleen wist ik precies aan te wijzen waar wij in onze 3 vakanties onze fietsen gehuurd hadden, ook wist ik precies te vertellen hoe bij de jeugdherberg te komen en welke wegen het snelst waren. Het leek net alsof ik de maand ervoor nog op Terschelling was geweest.
Mijn collega's in de StayOkay hadden zich behoorlijk uitgesloofd voor mij. Getuige dit leuke briefje bij aankomst.
Uiteraard waren de kamers zoals we altijd gewend zijn van een StayOkay en begonnen er twee jongedames ruzie te maken over wie er boven mocht slapen in het stapelbed. Kinderen en hun first world problems. Genieten..
Alles bij elkaar was het hele weekend zo geslaagd dat het bijna perfect was! Niet alleen hadden we veel zon en een temperatuur van 17 graden. Stayokay zoals gewoonlijk gezellig (dat is het keywoord!), goed eten en een leuke bar met gezellig personeel waar ik een Terschellings biertje kon nuttigen. Daarnaast in en om de herberg voldoende te doen voor de kinderen, die ogenschijnlijk net zo genoten als ik deed toen daar op vakantie ging.
Mijn grootste bezigheid in de drie jaren dat ik er was waren de bunkers die op Terschelling gebouwd waren. In de 3 jaren had ik er zo'n 6 a 7 gevonden over het hele eiland. Nieuwsgierig of ik de bunker waar ik al die jaren rondom gespeeld had terug kon vinden ging ik op de laatste dag de bossen achter de herberg in.
Waar de betreffende bunker niet meer was dan een ingang, of wat daarvan nog zichtbaar was en een vooral onderwater gelopen bunker had het samen met de oude WW2 schuur en bijbehorende huis veel indruk op mij gemaakt. Ik vroeg mij altijd af waar dat huis voor diende. Het leek tenslotte bij het naar binnen kijken alsof er al werkelijk 40 jaar niemand geweest was, dat juist dit waar bleek te zijn kwam ik pas die betreffende Zondag achter.
Net als de andere lokaties op Terschelling wist ik nog precies waar ik heen moest om in de bossen deze bunker te vinden. Na vijf minuten lopen had ik dan ook de bunker gevonden, maar wat ik erbij aantrof overtrof mijn wildste dromen. Ik was zelfs zo enthousiast dat ik al schreeuwend mijn ouders belde om te vertellend dat ze onmiddellijk naar de jeugdherberg moesten komen (ze waren met zijn allen gaan fietsen).
In de 16 tussenliggende jaren was er blijkbaar een initiatief gekomen om de bunkers op Terschelling te behouden. Echter had ik nooit verwacht dat er onder dat woeste bos landschap nog 6-7 bunkers verscholen zouden liggen die inmiddels deels of helemaal uitgegraven waren door deze initiatiefnemers. Eerst heb ik een dik half uur in mijn eentje enthousiast rondgedwaald, voordat ik een bewoner van deze bossen vroeg wat er precies gebeurd was. De aardige man gaf mij daarop een rondleiding langs alle bunkers en historie.
Toen eindelijk mijn ouders terug waren zijn we met de hele familie nogmaals gaan kijken, een moment (of zal ik zeggen 25 minuten) die ik gefilmd heb, vooral lettend op mijn 5-jarige nichtje Tess.
Het was de bedoeling om een fietstocht van een aantal weken rond het IJsselmeer te maken. Met alle vestigingen van StayOkay slechts 30 a 40 kilometer uit elkaar was al snel besloten dat de Nederlandse jeugdherberg centrale zoals toen nog de naam luidde de beste optie was. Helaas kwam het eigenlijk nooit zover, het rondje IJsselmeer is namelijk nooit afgemaakt. Afhankelijk van hoe je er naar kijkt ook nooit echt begonnen.
De eerste dag van onze twee weken durende trip zou eindigen in de NJHC vestiging van Apeldoorn, zo'n 45 kilometer vanaf ons huis, echter kwamen we nooit aan op de plaats bestemming. Ik herinner het mij nog zo goed voor de geest te halen. We fietsten met zware bepakking ter hoogte van de Julianatoren in Apeldoorn, nog slechts een paar kilometer van de jeugdherberg af. Wie wel eens in Apeldoorn komt weet dat de weg daar lekker glooiend is en tevens een prachtig uitzicht heeft. Om met een volbepakte fiets niet al te veel moeite te doen om de heuveltjes op te komen probeerde in vooral zo hard mogelijk naar beneden te gaan, daarnaast wilde ik op elk heuveltje eerder beneden te zijn dan mijn vader. Het eerste heuveltje gingen wij 35, de tweede was dit al 40 en het allerlaatste wat ik mij herinner is dat ik 46 km per uur ging. Hierna gingen alle lichten uit en het eerste wat ik mijzelf hierna kan herinneren is de dokters die de schade aan het opnemen waren.
Hoewel ik de hele tijd bij bewustzijn ben geweest waren het toch mijn ouders die achteraf aan mij moesten vertellen wat er precies gebeurd was. Eigenlijk spreekt het al voor zich en kun je het wel raden, maar ik was dus met een behoorlijke snelheid op de eerste dag van onze vakantie onderuit gegaan en lag inmiddels in het ziekenhuis van Apeldoorn. Hier zou ik twee a drie dagen blijven voordat ik met een gebroken arm, gebroken jukbeen en een hele lading schaafwonden naar huis mocht. VAKANTIE OVER.
Om de vakantiepret niet te drukken gingen wij 2 weken later, na een goed herstel alsnog op vakantie. Dit keer geen rondje IJsselmeer, maar in plaats daarvan twee weken Terschelling. Uiteraard in het NJHC. Deze vakantie beviel zo ontzettend goed dat we in totaal drie jaar op rij terugkwamen om onze zomervakantie te vieren op het mooie Terschelling. Mijn liefde voor StayOkay begon hier.
Hierna heb ik omdat ik het zo leuk vond gesolliciteerd bij het StayOkay in Soest, helaas werd ik daar niet aangenomen omdat ik nog iets te jong was. Wel bleef ik vakanties naar verschillende StayOkay vestigingen maken. Twee keer ging ik op basketbal kamp van de NBB in StayOkay Elst, tevens twee keer zeilkamp in StayOkay Grou. De combinatie van het vertrouwde en huiselijke gevoel bij alle StayOkay's liet mij snel thuisvoelen.
Na deze zeven jaren zomervakantie bij StayOkay verdween het een periode naar de achtergrond, totdat ik afgelopen November op zoek ging naar een afstudeerstage. Ik zag een vacature als stagiair binnen StayOkay (niet als afstudeerstage) en was direct wild. Het probleem was dus dat het een "gewone" stage betrof, geen afstudeeropdracht. Ik had mij al voorgenomen, ik moet deze functie koste wat kost hebben en om die rede stelde ik voor om zowel 40 uur stage te lopen en daarnaast mijn Thesis opdracht te vervullen bij StayOkay (waar ook 40 uur per week voor staat). Nu achteraf, kan ik zeggen dat hoewel het heel veel werkdruk, goed plannen en gewoonweg heel hard werken het allemaal in orde is gekomen en ik al mijn werk tot nu toe ruim op tijd af heb.
Bij mijn aanstelling binnen StayOkay kreeg ik een medewerkers pas, die mij korting zou geven wanneer ik verbleef bij een van de lokaties van StayOkay. Je weet natuurlijk al wat ik toen onmiddellijk dacht?
Het is 16 jaar geleden dat ik voor het laatst voet zette op Terschelling, een eiland waar ik stiekem nog steeds hele goede herinneringen bij heb. Hoe zou het zijn om die herinneringen te herbeleven? Zou ik de dingen die ik toen leuk vond, nog steeds leuk vinden? Of zou ik ze wellicht anders beleven nu ik 27 ben ten opzichte van het 11 jarige knulletje?
Het plan was al snel gemaakt! Ik zou mijn nichtje, die in april vijf werd een weekend Terschelling met het hele gezin cadeau doen. Niet alleen leuk om zelf terug te zijn met mijn ouders en zus (want die waren er allen ook al 16 jaar niet meer geweest) maar ook heel leuk om te zien hoe mijn vijf- en driejarige nichtjes het zouden gaan ervaren.
Afgelopen weekend was het dan zover! Op naar Terschelling.
Natuurlijk moet je eerst 2 uur reizen om in de haven van Harlingen te komen, iedereen die kinderen heeft zal weten dat dat altijd een hele leuke bezigheid is ;). Na 5 minuten kwam de eerste "zijn we er al bijna" al. Hierna moesten we nog 2 uur op de boot zitten, maar dat was uiteraard wel heel erg leuk want beide kinderen hadden nog nooit op een boot gezeten. Bij aankomst op Terschelling viel mijn mond open. Niet alleen wist ik precies aan te wijzen waar wij in onze 3 vakanties onze fietsen gehuurd hadden, ook wist ik precies te vertellen hoe bij de jeugdherberg te komen en welke wegen het snelst waren. Het leek net alsof ik de maand ervoor nog op Terschelling was geweest.
Mijn collega's in de StayOkay hadden zich behoorlijk uitgesloofd voor mij. Getuige dit leuke briefje bij aankomst.
Uiteraard waren de kamers zoals we altijd gewend zijn van een StayOkay en begonnen er twee jongedames ruzie te maken over wie er boven mocht slapen in het stapelbed. Kinderen en hun first world problems. Genieten..
Alles bij elkaar was het hele weekend zo geslaagd dat het bijna perfect was! Niet alleen hadden we veel zon en een temperatuur van 17 graden. Stayokay zoals gewoonlijk gezellig (dat is het keywoord!), goed eten en een leuke bar met gezellig personeel waar ik een Terschellings biertje kon nuttigen. Daarnaast in en om de herberg voldoende te doen voor de kinderen, die ogenschijnlijk net zo genoten als ik deed toen daar op vakantie ging.
Mijn grootste bezigheid in de drie jaren dat ik er was waren de bunkers die op Terschelling gebouwd waren. In de 3 jaren had ik er zo'n 6 a 7 gevonden over het hele eiland. Nieuwsgierig of ik de bunker waar ik al die jaren rondom gespeeld had terug kon vinden ging ik op de laatste dag de bossen achter de herberg in.
Waar de betreffende bunker niet meer was dan een ingang, of wat daarvan nog zichtbaar was en een vooral onderwater gelopen bunker had het samen met de oude WW2 schuur en bijbehorende huis veel indruk op mij gemaakt. Ik vroeg mij altijd af waar dat huis voor diende. Het leek tenslotte bij het naar binnen kijken alsof er al werkelijk 40 jaar niemand geweest was, dat juist dit waar bleek te zijn kwam ik pas die betreffende Zondag achter.
Net als de andere lokaties op Terschelling wist ik nog precies waar ik heen moest om in de bossen deze bunker te vinden. Na vijf minuten lopen had ik dan ook de bunker gevonden, maar wat ik erbij aantrof overtrof mijn wildste dromen. Ik was zelfs zo enthousiast dat ik al schreeuwend mijn ouders belde om te vertellend dat ze onmiddellijk naar de jeugdherberg moesten komen (ze waren met zijn allen gaan fietsen).
In de 16 tussenliggende jaren was er blijkbaar een initiatief gekomen om de bunkers op Terschelling te behouden. Echter had ik nooit verwacht dat er onder dat woeste bos landschap nog 6-7 bunkers verscholen zouden liggen die inmiddels deels of helemaal uitgegraven waren door deze initiatiefnemers. Eerst heb ik een dik half uur in mijn eentje enthousiast rondgedwaald, voordat ik een bewoner van deze bossen vroeg wat er precies gebeurd was. De aardige man gaf mij daarop een rondleiding langs alle bunkers en historie.
Toen eindelijk mijn ouders terug waren zijn we met de hele familie nogmaals gaan kijken, een moment (of zal ik zeggen 25 minuten) die ik gefilmd heb, vooral lettend op mijn 5-jarige nichtje Tess.
Al met al heb ik een top-weekend gehad op Terschelling, mede dankzij StayOkay Terschelling en al het personeel wat er voor zorg droeg dat wij een weekend ultiem hebben kunnen relaxen en de kinderen een weekend ultiem hebben kunnen genieten en spelen op een voor hun onbekend eiland. Dat er op maandag gezegd word door Tess: "Gaan we van de zomer weer naar Terschelling in plaats van Frankrijk" dat zegt genoeg. Het was fantastisch!
Al mijn collega's binnen StayOkay Terschelling, heel hartelijk bedankt voor alle goede zorgen, het goede eten, de lekkere Terschellingse biertjes en de extra zorgen! Een echte aanrader dus voor elk gezin, vooral met kinderen wat naar Terschelling op vakantie wilt of eens wil kijken wat dit mooie eiland te bieden heeft. Gaan! en dan vooral boeken bij StayOkay want een beter verblijf (zeker met kinderen) zul je niet kunnen hebben.
zaterdag 2 april 2016
Lakers vs Celtics. Het verschil.. #underrated vs #overrated
Vandaag was ik inspiratieloos voor een blog, inspiratieloos voor een goed onderwerp. Iemand zei mij een stuk te schrijven over de meest underrated spelers van de NBA. Dat zette mij aan het denken. Er speelt namelijk een heel team van underrated spelers samen met elkaar, en toevallig versloegen ze gisteren de Golden State Warriors (voor de “bijna” 2e keer dit seizoen). Maar wat maakt dit team zo speciaal, zo underrated?
We beginnen bij alles in
het team wat NIET met de spelers te maken heeft. Een paar weken geleden hadden
we bijvoorbeeld een discussie over de LA Lakers. Ik zei, en blijf zeggen dat de
Lakers waarschijnlijk in de top-5 van de NBA staan als het gaat om talent onder
de 25 jaar. Het probleem bij de Lakers is echter dat ze sinds de dood van Jerry
Buss een ontzettend onevenwichtig management hebben die fout op fout stapelt en
daarnaast ook nog een elke keer als ze de kans krijgen de slechtst mogelijke
coach aantrekken, alsof ze het erom doen.
Het plan was om met
Howard en Nash (wat opzich vooraf gezien goede trades waren) een nieuw
kampioenschapsteam te hebben, maar dat werd weer tegengewerkt door het
aantrekken van de enige coach die je waarschijnlijk met goede big-man niet moet
aantrekken, Mike ‘D Antoni.
Na het einde van de
Championship tijdperk werd Odom geruild voor niks (einde carriere), liep Gasol
gratis de deur uit naar Chicago (en speelde weer goed..) en begon Kobe, mede
door blessures af te takelen. Ze hebben toen het geluk (en tevens de pech
gehad) dat ze in elk geval een capabel persoon hebben rondlopen en dat is hun
GM Mitch Kupchak.
Bij de Celtics is dit
precies het tegenovergestelde. Ze hadden in diezelfde periode als de Lakers een
kampioenskandidaat met het bekende 4-tal van Rondo, Allen, Pierce & KG.
Toen Allen gratis de deur uitliep (tegen verwachting in) twijfelde Ainge geen
seconde en als snel werden de te oude Pierce en KG afgescheept (voor een aantal
draftpicks, die ze dit jaar in elk geval een top-5 pick gaat opleveren). Rondo
ging het seizoen later ook de deur uit en eigenlijk haalden ze er slechts 1
type speler voor terug. Hardwerkend en daarnaast vaak ook spelers met een “chip
on their shoulder”. Spelers die talentvol waren maar weinig minuten maakten bij
hun team etc.
De grote move kwam met
aanstellen van coach Brad Stevens. Een soort van “Europese” coach die speelt
volgens een team concept (geen hero ball) en van zijn spelers een hardwerkende
mentaliteit verwacht. Ainge deed dus wel slim en haalde de perfecte coach om
zijn jonge team te gaan ontwikkelen. Daarnaast haalde hij IT op in Sacremento,
waar hij zich al enigszins bewezen had maar het label van TE kleine PG niet van
zich af kunnen schudden. Jae Crowder uit Dallas (deze jongen heb ik nog
getraint, komen we op terug!), Jonas Jerebko uit Detroit en daarnaast haalden
ze via de draft een aantal hele goede spelers binnen. Op het moment staan ze 6e
in het Oosten (tegen de 15e plaats van de Lakers) en is dit team nog
lang niet uitgegroeid.
Ze hebben een solide
basis staan waarbij ze geen echte ster hebben. De dichtstbijzijnde speler is
Thomas, die dit jaar voor het eerst een All-star game mocht spelen. Daarnaast
moeten ze het vooral hebben van de defense van Crowder, en de hustle van
Sullinger. Natuurlijk moeten we ook een van de beste glue guys en wing
defenders niet vergeten, Avery Bradley.
Terug heel even naar het
Jae Crowder verhaal..
Een paar jaar terug was
ik in de zomer in Miami. Crowder speelde toen nog voor de Dallas Mavericks en
had het seizoen ervoor net zijn “break-out” gehad. Toch stond deze gast de hele
zomer te trainen met diverse toptrainers. Ja, dit zie je vaak bij mensen die
een nieuw contract nodig hebben of nog jong zijn en echt moeten verbeteren om
minuten te maken maar besef dat Crowder het jaar ervoor al zijn break-out heeft
gehad in een team wat op dat moment nog dik een play-off waardig team was. De
trade waarbij Crowder naar Boston ging kwam goed uit, want sinds hij daar
speelt krijgt hij niet alleen meer minuten maar laat hij ook zien dat hij heel
veelzijdig is en vrijwel alles kan. Schieten, Dribbel, defense, playmaking een
beetje. En dat is dus ook een van de krachten van dit underrated Boston Celtics
team. Ze hebben heel veel spelers die meerdere dingen kunnen. Geen one-trick
pony’s voor de Boston Celtics.
Ze begonnen beide op een zelfde punt, de Lakers
en Celtics. Beide kwamen in 2009/2012 in de finale en beide haalden 1 of
meerdere ringen binnen. Echter is de manier waarop beide teams hun rebuilt aan
hebben gepakt totaal verschillend.
Aan de ene kant dus de
Lakers, die dachten al hun picks te traden in de hoop om met Howard en Nash
kampioen te worden. Dit faalde door het vertrek van Howard en de blessure van
Nash heimelijk, maar al was dit niet gebeurd. Het aanstellen van Mike ‘D Antoni
was de fout, dit doe je namelijk niet als je zulke goede big-men hebt. Na het
vertrek ging het alleen maar bergafwaards en inmiddels zijn de Lakers al 2 jaar
ene van de slechtste teams in de NBA. Als ze geluk hebben kunnen ze over 2-3
jaar weer een play-off plaats halen, maar dan moeten de zaken nu wel goed
gespeeld gaan worden.
Aan de andere kant de
Celtics. Op het juiste moment besloten ze KG & Pierce te traden en de
komende jaren hebben ze meerdere picks van de Brooklyn Nets, een team wat ook
onderaan in de NBA meedoet. Dit jaar zou de pick wel eens heel hoog kunnen gaan
eindigen en dan kunnen ze gaan toevoegen aan een team wat al goed is. Hiernaast
hebben ze ook nog eens deze zomer de ruimte om een MAX free agent te signen,
scary right? Met de juiste moves en onder leiding van Brad Stevens zie ik de
kans voor de Celtics om binnen 3 jaar weer kans op een titel te gaan maken,
zeker als ze deze zomer een goede FA kunnen signen (lees: Durant, LeBron,
Derozan, Drummond, Whiteside of iemand anders). Met een combinatie van
wilskracht, hard werken, hoog tempo en en een collectie van spelers die niemand
wilden maar die allen op meer dan 1 segment goed meekomen maken de Celtics nu
al furore en besef dat dit allemaal “nobodies” waren die niemand wilde. Geloof
je mij niet? Kijk maar eens wat ze voor al deze spelers getrade hebben (vrijwel
niks).
Als Lakers fan doet dit
zeker pijn.. Maar de future is bright in Bean town.
Abonneren op:
Posts (Atom)